ปัดใจกันบ้านนะครับ
posted on 06 Oct 2009 06:17 by tortrakul
ช่างไม้เกษียณ
เรื่องก็มีอยู่ว่า มีช่างไม้สูงอายุคนหนึ่งต้องการจะเกษียณตัวเอง
จึงบอกความต้องการดังกล่าวกับนายจ้างว่าจะเกษียณ และใช้ชีวิตที่หรูหรากับภรรยา
ถึงแม้ว่าเขาอาจจะเสียดายค่าจ้างที่จะได้รับบ้างก็ตาม แต่เขาก็ต้องการที่จะเกษียณ
นายจ้างบ่นเสียดายที่จะต้องสูญเสียช่างฝีมือดีไป
แต่ก็ได้ขอร้องให้ช่างคนนี้ช่วยสร้างบ้านให้อีกสัก 1 หลัง ช่างไม้ผู้นั้นตอบตกลง
ครั้นพอบ้านสร้างเสร็จก็พบว่ามันเหมือนไม่ใช่งานที่เป็นฝีมือของช่างคนนี้เลยแม้แต่น้อย
งานที่ออกมาเป็นงานที่ไม่ประณีต วัตถุดิบที่ใช้ก็ด้อยคุณภาพ
มันช่างเป็นการจบชีวิตช่างฝีมือดี ที่ไม่สวยหรูเลย และเมื่อนายจ้างสำรวจงานชิ้นนี้เสร็จ
นายจ้างได้ยื่นกุญแจให้ แล้วบอกกับช่างไม้ว่า
"นี่คือบ้านของคุณ... ผมขอมอบให้คุณเป็นของขวัญ"
เมื่อช่างไม้ได้ยินเช่นนั้น ถึงกับตกใจและอุทานกับตัวเองว่า น่าละอายจริงๆ ถ้าเขารู้สักนิดว่า
กำลังสร้างบ้านของตัวเองอยู่ เขาก็คงตั้งใจสร้างให้ดีกว่านี้
เช่นเดียวกับพวกเราทที่กำลังสร้างชีวิตของตัวเราเองด้วยการสั่งสมสิ่งต่าง ๆ วันละเล็กวันละน้อย และบ่อยครั้งที่เรา
ไม่ได้ใช้ความพยายาม อย่างที่สุดในการสรรสร้างชีวิตของตนเอง
และเมื่อวัน ๆ หนึ่งมาถึง เราก็จะตระหนักว่า เราต้องใช้ชีวิตอยู่กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเป็นผู้สร้างขึ้นมาทั้งหมด และเมื่อวันนั้นมาถึงเรามักจะพูดเสมอว่า
ถ้าเราสามารถกลับไปได้ เราจะทำทุกอย่างให้ดีขึ้น พวกเราทุกคนก็คือช่างไม้ ในทุก ๆ วัน พวกเรากำลังตอกตะปู ปูกระดาน
หรือแม้แต่กำลังเลือกกำแพง ให้กับชีวิตตัวเอง ดังคำพูดที่ว่า
" ชีวิตก็คือสิ่งที่เราสร้างด้วยตัวเราเอง"
ทัศนคติ และ ทางเลือกต่าง ๆ ที่พวกเราได้เลือกกัน ในวันนี้ก็เสมือนกับการสร้าง "บ้าน" ให้ตัวเอง ดังนั้น จงสร้างบ้านด้วยความฉลาด จงจำไว้ว่า
จงทำงานเหมือนกับว่าเราไม่ต้องการเงินทอง
จงรักราวกับว่าเราไม่เคยเจ็บ
จงเต้น (ร่าเริง)ราวกับว่าไม่มีใครจ้องมองอยู่
"เป็นไปได้เท่าไร ก็เป็นไปได้เท่านั้น
ทำไปได้เท่าไร ก็ทำไปได้เท่านั้น
แต่ทำให้ห้ดีที่สุด "
เรื่องก็มีอยู่ว่า มีช่างไม้สูงอายุคนหนึ่งต้องการจะเกษียณตัวเอง
จึงบอกความต้องการดังกล่าวกับนายจ้างว่าจะเกษียณ และใช้ชีวิตที่หรูหรากับภรรยา
ถึงแม้ว่าเขาอาจจะเสียดายค่าจ้างที่จะได้รับบ้างก็ตาม แต่เขาก็ต้องการที่จะเกษียณ
นายจ้างบ่นเสียดายที่จะต้องสูญเสียช่างฝีมือดีไป
แต่ก็ได้ขอร้องให้ช่างคนนี้ช่วยสร้างบ้านให้อีกสัก 1 หลัง ช่างไม้ผู้นั้นตอบตกลง
ครั้นพอบ้านสร้างเสร็จก็พบว่ามันเหมือนไม่ใช่งานที่เป็นฝีมือของช่างคนนี้เลยแม้แต่น้อย
งานที่ออกมาเป็นงานที่ไม่ประณีต วัตถุดิบที่ใช้ก็ด้อยคุณภาพ
มันช่างเป็นการจบชีวิตช่างฝีมือดี ที่ไม่สวยหรูเลย และเมื่อนายจ้างสำรวจงานชิ้นนี้เสร็จ
นายจ้างได้ยื่นกุญแจให้ แล้วบอกกับช่างไม้ว่า
"นี่คือบ้านของคุณ... ผมขอมอบให้คุณเป็นของขวัญ"
เมื่อช่างไม้ได้ยินเช่นนั้น ถึงกับตกใจและอุทานกับตัวเองว่า น่าละอายจริงๆ ถ้าเขารู้สักนิดว่า
กำลังสร้างบ้านของตัวเองอยู่ เขาก็คงตั้งใจสร้างให้ดีกว่านี้
เช่นเดียวกับพวกเราทที่กำลังสร้างชีวิตของตัวเราเองด้วยการสั่งสมสิ่งต่าง ๆ วันละเล็กวันละน้อย และบ่อยครั้งที่เรา
ไม่ได้ใช้ความพยายาม อย่างที่สุดในการสรรสร้างชีวิตของตนเอง
และเมื่อวัน ๆ หนึ่งมาถึง เราก็จะตระหนักว่า เราต้องใช้ชีวิตอยู่กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเป็นผู้สร้างขึ้นมาทั้งหมด และเมื่อวันนั้นมาถึงเรามักจะพูดเสมอว่า
ถ้าเราสามารถกลับไปได้ เราจะทำทุกอย่างให้ดีขึ้น พวกเราทุกคนก็คือช่างไม้ ในทุก ๆ วัน พวกเรากำลังตอกตะปู ปูกระดาน
หรือแม้แต่กำลังเลือกกำแพง ให้กับชีวิตตัวเอง ดังคำพูดที่ว่า
" ชีวิตก็คือสิ่งที่เราสร้างด้วยตัวเราเอง"
ทัศนคติ และ ทางเลือกต่าง ๆ ที่พวกเราได้เลือกกัน ในวันนี้ก็เสมือนกับการสร้าง "บ้าน" ให้ตัวเอง ดังนั้น จงสร้างบ้านด้วยความฉลาด จงจำไว้ว่า
จงทำงานเหมือนกับว่าเราไม่ต้องการเงินทอง
จงรักราวกับว่าเราไม่เคยเจ็บ
จงเต้น (ร่าเริง)ราวกับว่าไม่มีใครจ้องมองอยู่
"เป็นไปได้เท่าไร ก็เป็นไปได้เท่านั้น
ทำไปได้เท่าไร ก็ทำไปได้เท่านั้น
แต่ทำให้ห้ดีที่สุด "